Artie Shaw: muziek en entertainment

Eind jaren '30/begin jaren '40 was Artie Shaw een zeer bekende Amerikaanse jazz-klarinettist. Vooral zijn Begin the Beguin werd een enorm populaire hit. Zelf denkt Artie Shaw dat populariteit puur geluk is. Als muzikant maakt hij iets waarvan hij denkt dat het goed is. En heel soms blijkt dat een grote hoeveelheid mensen het daarmee eens is. Shaw vindt zelfs dat je in de 'wrong business' zit als je een plaat maakt puur en alleen voor de populariteit. Hij maakt onderscheid tussen verschillende soorten musici: artiesten en entertainers. Het verschil zit hem volgens Shaw in het doel van deze musici. Een entertainer is er om het publiek te plezieren, waardoor deze ook zijn publiek goed weet te behouden. Een artiest staat op het podium om zichzelf te plezieren en hoopt dat het publiek zijn muziek waardeert en deze uiteindelijk koopt. Zou entertainment en interessante muziek naast elkaar kunnen bestaan?  Ik denk het wel. Het één sluit het ander zeker niet uit. Daarom zegt Shaw ook de wijze woorden: It’s very unsafe to start talking about art in terms of better. There ain’t no such thing as better. There is good and there is better and then there is a little better than good, a little higher than good. But you can’t say so and so is better than so and so. What are your criteria?" 

Wanneer is iets muzikaal dan goed? Shaw maakt een vergelijking met sport: de man die 100 meter sneller loopt dan een andere man, is een betere renner, maar in muziek kun je dat niet zeggen. Als je sneller van A naar C speelt, is dat niet persé beter, dat is gewoon sneller. Bij het maken van muziek, zit je niet in een wedstrijd. "Dizzy (gillespie) was by far a more virtuoso player, but this is not what interests people. Miles (Davis) had a sort of poetic view of music and that went through, came through. And he did things like experiment."

Dit is gelijk een connectie naar een ander interessant 'discussiepunt' van Shaw. Zijn publiek kwam namelijk naar zijn concerten met de hoop om telkens hetzelfde te horen. Shaw heeft als kunstenaar de behoefte om te blijven experimenteren met muziek. Dat is wat hem interesseert en op die manier heeft hij op een gegeven moment het pad met het publiek gekruist. "I’m not congenitally able to the same thing over and over for very long. I have a low threshold for boredom. So when I had a band, I put together the best band that I could find. We played the best music we could. That wasn’t necessarily consonant with what the audience expected." Het feit dat hij zichzelf continu blijft uitdagen en altijd op zoek is naar nieuwe manieren om zijn muziek te spelen, merk je ook aan Shaw's reactie over het terugluisteren van zijn eigen opnamen. Tevreden met het resultaat is hij zeker, maar nog een keer horen? "I’ve heard it. I don’t care to hear it again. I’m perfectly gratified that it sounds as well as it did. But it doesn’t mean anything to me anymore, emotionally."

Het volledige interview is te luisteren op: The Centennial Collection, Artie Shaw